Ander Licht Reizen
Al meer dan 10 jaar de mooiste maatwerkreizen naar Latijns-Amerika

Dit is het reisblog van
Naomi en Anna in Panama en Costa Rica


Graag neem ik jullie mee op mijn reis door Panama en Costa Rica met Ander Licht Reizen. Het is voor mij niet de eerste keer dat ik dit deel van de wereld bezoek: enkele jaren geleden heb ik gedurende een paar maanden in het plaatsje Puerto Viejo, aan de Caribische kust van Costa Rica gewerkt en gewoond. Wat mij vooral is bijgebleven, is de relaxte sfeer en de rastacultuur. Ik heb mij laten vertellen dat de andere kustlijn- ‘La costa pacifica’ een andere cultuur heeft en ik kan niet wachten tot ik ook die mag leren kennen! Dat doe ik niet alleen, mijn beste (reis)maatje- Naomi- houdt mij gezelschap! Onze roadtrip start in de hoofdstad van Panama: Panama-Stad. Daarna rijden we, hoofdzakelijk langs de Pacifische kust, maar ook door het prachtige groene binnenland, in de richting van de Costa Ricaanse grens. Onderweg overnachten we in kleinschalige haciendas, lodges en hotels, waarbij direct contact met de natuur en de lokale gemeenschap centraal staan. Dit was het voor wat betreft het intro van deze blog! Wij gaan nog even verder met het treffen van de nodige voorbereidingen en het pakken van onze tassen.. Nos vemos el Lunes Panama!! (We zien elkaar maandag Panama!)


Panama-Stad (7-05-2019)


Deze dag zijn we de hele dag met onze geweldige gids Saul op pad geweest. Uiteraard hebben we het Panama Kanaal bezocht, iets wat ik erg indrukwekkend vond (dat had ik niet persé verwacht).. Verder heb ik een aantal hotels bezocht en voordat we Casco Viejo bezochten hebben we geluncht met z'n drieën. We gingen daarvoor naar de haven, aan de rand van het oude centrum, hier is tevens de vismarkt gevestigd en een hele boel kleine ‘straat restaurantjes’, met bijna allemaal als specialiteit 'ceviche' (hemel op aarde). Echt een aanrader!!! Ik heb besloten dat ik een soort contest ga houden voor de beste ceviche, maar ik heb al zo'n vermoeden dat dit de beste gaat zijn (want wie dit kan overtreffen?!) Het oude centrum is op sommige plekken nog volop in renovatie. Een heel groot deel is al prachtig gerenoveerd.

Ik raakte met Saul in gesprek over de Panamezen en hun geschiedenis. We kwamen tot de conclusie dat de Panamezen zich niet één voelen met Zuid-Amerika en ook niet met Midden-Amerika. Door de geschiedenis met de VS en het Panama Kanaal zijn er veel mensen van buitenaf zich gaan vestigen in het land, waardoor er een soort multiculturele samenleving is ontstaan. Wanneer je vraagt hoe een typische Panamees er uit ziet, dan kan niemand daar een antwoord op geven. De bevolking is een mix van indiaanse, afro-Amerikaans, Chinees en Europeese afkomst etc. Men spreekt hier niet vol trots over een bepaalde gebeurtenis uit de geschiedenis of over de lokale de cultuur, gewoonten en gebruiken zoals in veel andere landen in Latijns-Amerika. Van mijn vriend Fran (hij is Spaans) heb ik al eerder begrepen dat hij Nederland eigenlijk op deze zelfde wijze ziet. Een belangrijk voorbeeld is eten: hij zegt dat er in Spanje een sterke traditie omtrent eten met familie heerst. De mediterraanse keuken wordt gezien als heilig. Kijk in Nederland rond in een gemiddelde stad en je ziet restaurants van over de hele wereld, maar zelden een restaurant met een oer Hollandse keuken. Uiteindelijk is dát ook iets om trots op te zijn; een samenleving waarin verschillende culturen samen leven; dit geldt dus zowel voor Nederland als voor Panama, waardoor we ons misschien zelfs een beetje verbonden met elkaar kunnen voelen J.  


El Valle de Antón (9-05-2019)


Vandaag zijn we na het ontbijt de ‘Cara Iguana’ gaan beklimmen. Deze hike zou volgens de eigenaars van ons Guesthouse drie uur duren en zij hadden ons vertelt hoe we moesten lopen door wat herkenningspunten door te geven. Aan het begin van de tocht was het direct al nodig om onze poncho’s aan te trekken. Door de hitte twijfelde ik of ik onder de poncho niet natter was van het zweet dan wanneer ik gewoon in de regen zou lopen: lekker plakken! De weg naar boven werd steeds steiler en het pad leek meer op een rivier met grote keien, waardoor we goed moesten uitkijken waar we liepen. Het ging ondertussen steeds harder regenen, maar voor ons als Nederlanders was dit nog steeds ‘normale’ regen (niets vergeleken met de duizend liter per m2 die er de vorige dag in een paar minuten naar beneden kwam. Even later kwamen we een stel hikers tegemoet, die zeiden dat het nog maar een klein stuk was: eerst zouden we een wit huisje tegenkomen en het vanaf daar zou het nog 20 minuten lopen zijn. Dat witte huisje kwamen we inderdaad tegen. Bij dit huisje stond een bord met Cara Iguana, het huisje had iets onheilspellends, waardoor we ons niet persé uitgenodigd voelden om hier verder naar te kijken. We liepen door en hielden ondertussen de tijd in de gaten zodat we een indicatie hadden waar het ongeveer moest zijn. Even later kwamen we langs een bewoond huis waar we heel veel honden hoorden blaffen, binnen een paar seconden hadden we ongeveer 7 agressief blaffende honden achter ons staan. We voelden allebei de paniek in ons lijf dus ik pakte Naomi vast en zei alleen maar ‘niet gaan rennen, rustig lopen en niet omkijken’. Het was echt een nachtmerrie. Gelukkig stopte de honden vlug met de achtervolging. We moesten echt even stil gaan staan en bijkomen, want we stonden te trillen op onze benen. We zeiden direct tegen elkaar dat we blij waren dat we daar niet meer langs hoefden, omdat we een andere route terug zouden gaan lopen. Inmiddels waren we al meer dan 20minuten aan het lopen vanaf dat witte huisje, en kregen het gevoel dat we toch iets verkeerd hadden gedaan in de route. We kwamen bij een kruising een auto tegen en vroegen aan hen of we nog goed liepen. Je raadt het al: Nee, we liepen niet meer goed, we waren te ver doorgelopen en moesten dus terug langs die honden. We hebben even gewacht en kwamen een man met een oude mini vrachtwagen tegen. Ik sprak hem aan en vroeg of hij ons achter de plek van de honden wilde afzetten omdat we te ver waren doorgelopen. Dat deed hij (fantastisch!!). Ondertussen vroegen wij onszelf nog steeds af waar we verkeerd waren gelopen, want we hadden nergens een afslag gezien. We liepen op een gegeven moment weer langs dat ene witte huisje met een bord met Cara Iguana. Ik keek omhoog en zei: “Wij zijn zo dom, kijk, hier moesten we omhoog, daar is de top van de berg!” We liepen een paar minuten stijl omhoog en stonden snel al in de stromende regen op de top van de berg. Door de bewolking was het zicht niet optimaal en door de regen was het ook niet echt uitnodigend om lekker even op de berg te gaan zitten. Het uitzicht (tot hoe ver we konden kijken) was nog steeds mooi, maar door de stromende regen besloten we snel weer terug te gaan. In totaal duurde de hike ca. 4 à 4,5 uur. Na de tocht aten we een heerlijke lunch bij een Panamees restaurantje ‘Los Hermanos’. Toen we van het restaurant richting ons guesthouse liepen, kwamen we de eigenaar tegen. Hij was zo blij om ons te zien. Hij was ons ondertussen al gaan zoeken, want het kon nooit goed zijn dat we al meer dan vier uur weg waren terwijl de hike maar drie uur duurt. Twee meisjes die dan samen een berg opgaan met slecht weer: geen goed plan. Maar gelukkig, niets aan de hand! Aan het einde van de middag hebben we lekker met een biertje in de tuin van ons guesthouse gezeten, napratend over de dag.. wat een avontuur!


Pedasí en Isla Iguana (11-05-2019)


Deze dag stonden we op met zonJ wat een verademing na de dagen met regen. We besloten om de tour naar Isla Iguana te maken. Dit kan vooraf geboekt worden via Hotel Selina, maar het beste is om gewoon naar Puerto Arenas te rijden en daar een lokale visserman aan te spreken. Vaak is het mogelijk om de boot te delen met andere toeristen. Een normale prijs is 70 à 80 USD in totaal, dus hoe meer mensen mee gaan, hoe goedkoper. De overtocht naar Isla Iguana duurt ongeveer 10 minuten. Het eiland is een paradijs voor vogel liefhebbers, met name Fregat vogels en pelikanen zijn er in grote aantallen te bekennen. Bij aankomst op het eiland hebben we voor 5 USD pp snorkels gehuurd. Twee tellen later kwam ik erachter dat ik mijn fles water op de boot had laten staan, dus ik dook in het water en zwom naar de boot, die op ca. 40 meter van de kust dreef. Toen ik op de helft was voelde ik mijn gekke prikjes over mijn hele lijf, ik dacht dat het te maken had met het zoute water, maar het werd steeds erger en ik werd helemaal gek! Ik kwam bij de boot aan en schreeuwde: wat zit er in het water!?!?! De visserman moest lachen en zei ‘agua mala’, of wel ‘slecht water’. Later kreeg ik de uitleg dat er door een bepaalde stroming miljoenen minuscule kwalletjes in het water zitten, die dus steken. Nou dat heb ik gevoeld. Ik kwam weer aan land en ik voelde mij alsof ik in de brandnetels had gelegen (niet dat ik weer hoe dat precies voelt, maar dit was wat ik mij erbij voorstel). Snorkelen ging ‘m dus niet worden. We zijn het eiland nog wel overgestoken, om te kijken hoe het water aan de andere kant was. Daar was het inderdaad beter, maar de kust was daar te ruig voor snorkel activiteiten. We hebben daarom vooral genoten van de mooie natuur op het eiland en natuurlijk van de parel witte stranden.

Pedasí zelf is een klein dorpje, tijdens ons verblijf was het er erg rustig (over het algemeen worden de maanden mei en juni gezien als de rustigste maanden). Gekleurde huisjes en gezellige restaurantjes tekenen het straatbeeld. Ik vond het jammer dat we hier maar twee nachtjes zater, er is namelijk veel te beleven op het schiereiland, zoals hikes, paardrijtochten en in het seizoen tochten voor het spotten van walvissen en zeeschildpadden. Echt een aanrader om deze plaats op te nemen als stop in de reis :)!


Santa Fé en onderweg naar Santa Catalina (13-05-2019)


Het was weer vroeg dag deze ochtend! Om half 9 startte we onze hike naar  ‘Alto de Piedra’, 3 watervallen in de jungle van Santa Fé. Men hier legt ons steeds routes uit, maar op een of andere manier komen we er nooit uit, dus we hadden niet te veel hoop dat het deze keer wel zou lukken. Het is wel te merken dat veel plekken in Panama nog niet zijn doorontwikkeld op toeristisch gebied, dat zie je terug aan bijvoorbeeld het gebrek aan routeomschrijvingen voor trails etc. Dat heeft natuurlijk zo z’n charme, maar vraagt ook van je om je innerlijke avonturier even wakker te schudden J (misschien niet voor iedereen geschikt, Naomi is bijvoorbeeld een stuk dapperder dan dat ik ben). Het is Naomi en mij gelukt om één van de drie watervallen te vinden, daarna zijn we via het zelfde pad teruggekeerd omdat ik er geen vertrouwen meer in had dat we nog ergens uit zouden komen. We wisten namelijk niet of we wel de goede afslag hadden genomen. De hike was, ook al was het kort (ca. 1 uur in de jungle in totaal) zeker de moeite waard! De natuur was overweldigend! 

Na terugkeer in Hotel Anachoreo mochten we nog gebruik maken van de douche in onze kamer, dat was wel fijn want het jungle pad wat behoorlijk modderig.

We vervolgden onze weg richting Santa Catalina. Wederom een mooie route door groene heuvels en bergen. Ik heb inmiddels weer een beetje het vertrouwen in mijzelf voor wat betreft mijn autorijden terug gewonnen (ja ja…). We arriveerden bij ons hotel Sol y Mar, gelegen aan de rand van het dropje. We parkeerden de auto onder aan de berg en de eigenaar kwam ons (en vooral onze bagage) met zijn 4x4 ophalen om het boven op de berg te brengen, waar onze kamer en ook het restaurant etc. is. De kamers zijn goed verzorgd en voorzien van A/C en vanaf de top heb je echt een prachtig uitzicht!!


Isla Coiba (14-05-2019)


Isla Coiba is (onderdeel van) een eilandengroep op ca. 90 min. varen (in een snelle boot) vanaf Santa Catalina. Het is een ideale plek om te snorkelen en wanneer het weer het toe laat kan er een hike gemaakt worden. Helaas was dat laatste bij ons niet het geval, we hebben dus alleen gesnorkeld. De natuur is prachtig en de onderwaterwereld eveneens. We hebben onder andere zeeschildpadden gezien (dat is mij helaas niet gelukt op de Galápagos Eilanden, dus voor mij extra bijzonder J). De tocht duurt van ’s ochtends tot ’s middags ca. 15:30 (terug in Santa Catalina).

 

’s Avonds hebben we gegeten bij El Encuentro en de Ceviche contest heeft een nieuwe nummer 1 J Heerlijk gegeten en een gezellige sfeer. Santa Catalina doet me een beetje denken aan Puerto Viejo in Costa Rica, maar dan veel minder druk.


Las Lajas en de Guaymi indianen (15-05-2019)


Wat jammer dat we hier maar één nachtje hadden! Want wat een heerlijke plek! Las Lajas Beach Resort (de naam is niet erg passend, beter 'beach hotel'). We arriveerden aan het begin van de middag en hebben allereerst geluncht aan de bar van het hotel. Vriendelijk personeel, een fijne sfeer en een verpletterend mooi uitzicht op de kustlijn. In de middag namen we een duik in het zwembad en we hebben al wandelend over het strand genoten van het vallen van de avond (en er was niemand op het strand!!). De volgende dag zijn we samen met Lize, een Nederlandse vrouw die al jaren in Panama woont, op pad geweest naar de Guaymi stam. De tocht naar het dorp gaat over smalle paadjes die soms niet even makkelijk te bewandelen zijn. Wij met onze stevige wandelschoenen al glibbberend over het paadje en de mensen van het dorp, zonder enige moeilijkheid op hun slippertjes. Wat ik erg leuk vond aan het bezoek was dat het niet voelde als een typische tour 'aapjes kijken', daar ben ik namelijk altijd erg huiverig voor. Omdat de mensen van het dorp Lize goed kennen, is het eigenlijk niet meer dan een wandeling door het dorp waarbij we even ging buurten bij een paar bekenden van Lize. Voor ons was deze tour een absoluut hoogtepunt van de reis! Na afloop terug in het hotel hebben we genoten van een massage, ook uitgevoerd door Lize. Op een heerlijke plek tussen de bomen op het strand, staat een soort grote hut met een massagetafel. Wat een heerlijke ervaring om volledig te ontspannen met op de achtergrond het échte geluid van de oceaan. Helaas moesten we na de massage toch echt weer in de auto stappen.. we hadden hier wel een week kunnen zitten. Hup, door naar Boquete!


Boquete, vliegen door de boomtoppen! (17-05-2019)


De rit van Las Lajas (kust) naar Boquete (binnenland) bracht ons van 33 naar 21 graden in 1,5 uur tijd. We hadden het zo koud dat we de verwarming in de auto aan gezet hadden! haha.

Boquete is een populaire toeristische plaats en dan met name in verband met de vele mogelijkheden om outdoor activiteiten te doen. Wij zijn gaan ziplinen... wat was dat vet! Ik had dit nog nooit gedaan en was eerst flink nerveus, maar uiteindelijk heb ik eigenlijk alleen maar genoten! We waren met z'n tweeën, samen met drie gidsen die ons van boomtop naar boomtop hielpen. Op het laatst begon het zó hard te regenen, waardoor de zipline activiteit meer op een vliegende douche leek.. maar oh, wat hebben we genoten! De regen heeft zeker de pret niet gedrukt!


Costa Rica, Corcovado Nationaal Park (19-05-2019)


Is het nou echt een aanvulling op de reis door Panama om ook Costa Rica te bezoeken? Het antwoord is wat mijn betreft JA!

Waar Panama ons al volop heeft voorzien van prachtige landschappen en het zien van verschillende culturen, biedt het Corcovado National Park een echte 'wildlife experience'. Het aantal dieren dat we gezien hebben in slechts een paar uur wandelen door het nationale park is indrukwekkend! Van een tapir tot een hele familie neusbeertjes en van een luiaard tot een spelende groep doodskop aapjes. Spectaculair! Drake Bay is een plek nabij de ingang van het Nationale Park, waar meerdere hotels zijn gevestigd. Het is vrij toeristisch, maar wanneer je in de juiste accommodatie zit, voelt het wel echt als een verblijf in de natuur. Jinetes de Osa was onze accommodatie. Zowel de service, de ligging en het eten waren geweldig!


Uvita! (21-05-2019)


Jeetje, al weer de laatste stop! En wat voor één :) Uvita.. een kustplaatsje in Costa Rica. We hebben overnacht in de gezellige Rio Tico Safari Lodge. Een lodge die gerund wordt door een Nederlands echtpaar, vol passie voor deze prachtige plek in de natuur. 

We konden ons geen betere afsluiting van de reis bedenken dan een heerlijke strandrit te paard. Samen met onze gids gingen we op pad. Door weilanden met koeien en over smalle paadjes kwamen we uit op het strand: hop, vol galop! Een grote groep ara's steeg op uit de bebossing achter het strand, een fijne zeebries gaf een verkoelend gevoel en wij kregen de grijns niet meer van onze gezichten! La Merced, de ranch waarvandaan we de tocht ondernamen, zorgde goed voor de dieren en de organisatie was stipt. Al met al een top dag!! 

Bedankt Panama en Costa Rica! Het was geweldig!!

ANVRsgrcalamiteitenfonds
© Ander Licht Reizen 2005-2019 Groenestraat 294 6531 JC  Nijmegen.
ANVRsgrcalamiteitenfonds